در دنیای سیاست بینالملل، میز مذاکره همیشه مکانی برای صلح نیست؛ گاهی اوقات، این میز تنها «امتداد میدان جنگ با ابزارهای دیگر» است.
تاریخ گواهی میدهد که قدرتهای غربی بارها از لبخندهای دیپلماتیک به عنوان پوششی برای خنجر زدن از پشت استفاده کردهاند. در این خبر دو نمونه مدرن از این فریب را بررسی میکنیم:
نمونه اول: لیبی و سراب تضمین امنیتی (۲۰۰۳)
قذافی فریب وعدههای بوش و بلر را خورد. غرب قول داد اگر او تمام تجهیزات هستهای و موشکیاش را «داوطلبانه» نابود و به آمریکا بفرستد، امنیتش تضمین میشود. قذافی حتی نقشههای حساس را در جعبه گذاشت و تقدیم کرد.
اما هشت سال بعد، همان کشورها از «فقدان توان دفاعی لیبی» استفاده کردند و با بمباران گسترده، لیبی را به ویرانه تبدیل کردند.
هدف مذاکرات ۲۰۰۳، صلح نبود؛ بلکه «خنثیسازی فیزیکی» دشمن برای سرنگونی ارزان در آینده بود.
نمونه دوم: فریب بازرسان و اشغال عراق (۲۰۰۳)
عراق قطعنامه ۱۴۴۱ را پذیرفت تا بازرسان سازمان ملل (به رهبری هانس بلیکس) ثابت کنند این کشور سلاح کشتار جمعی ندارد. در حالی که بلیکس گزارش میداد «هیچ سندی نیافتهایم»، کالین پاول در شورای امنیت با یک کپسول کوچک دروغ گفت! آمریکا بدون توجه به ادامه مذاکرات، تهاجمی را آغاز کرد که صدها هزار کشته برجای گذاشت.
بازرسیها صرفاً برای «زمان خریدن» جهت انتقال نیروهای نظامی به مرزهای عراق بود.
منبع: متسا- مروج ترویج سواد امنیتی
