حادثهٔ انفجار در خیابان پیروزی تهران، بار دیگر یادآور قدرت غیرقابل پیش‌بینی حوادث بود. موج ویرانگر این انفجار، بسیاری از سازه‌ها را در هم کوبید و منظره‌ای از تخریب را به جای گذاشت. اما در میان این ویرانی، نشانه‌ای شگفت‌انگیز از ایمان و حفاظت پدیدار شد: کتیبهٔ متبرک «وإن یکاد» و شیشه‌های زیرین آن، دست‌نخورده و سالم باقی ماندند.

این اتفاق خارق‌العاده، با مفهوم عمیق این بیت شعر هم‌خوانی دارد:

"گر نگه دار من آنست که من میدانم

شیشه را در بغل سنگ نگه میدارد"

این پیام قدرتمند به ما یادآوری می‌کند که حتی در مواجهه با بزرگترین مصائب، اراده‌ای بالاتر می‌تواند از آنچه برایمان ارزشمند است، محافظت کند. کتیبه و شیشه‌های سالم، صرفاً اشیاء نیستند؛ بلکه نمادهایی از امید، ایمان و نیروهای نامرئی هستند که حافظ ما هستند. آن‌ها ما را ترغیب می‌کنند که به باورهایمان چنگ بزنیم و بدانیم که امنیت حقیقی از منبعی فراتر از دنیای مادی نشأت می‌گیرد.

باشد که این واقعه، ما را در یافتن قدرت در ایمانمان، باور به حمایتی که بر تخریب غلبه می‌کند، و عبور از سختی‌هایمان با حسی نو از امید و استقامت، یاری رساند.