در این چند ماه، وطن ما، ایران، روزهایی را تجربه کرد که هر یک، برگی سرنوشت‌ساز از تاریخ معاصر ماست؛ روزهایی که صلابت و اندوه، در هم آمیختند.

از شهادتِ رهبرِ امت تا شعله‌ور شدن آتش تنش‌های منطقه‌ای و ورود به عرصه جنگ رمضان؛ از حملات بی‌امان که به شهادتِ فرماندهان، دانشمندان و شهروندان بی‌دفاع انجامید، تا وداع باشکوه مردمی که با چشمانی اشکبار، عزیزترین‌هایشان را بدرقه کردند. از شب‌هایی که غرش پدافند با دلهرهٔ امنیت وطن گره خورد، تا روزهایی که خیمه‌های انتقام، به میادین همدلی و شکوهِ اتحاد ملی بدل گشت؛ هر یک از این لحظات، تصویری متفاوت از شکوهِ ایران و ایستادگیِ ایرانی بود.

در نهایت، با فرارسیدن ماه محرم، حال‌وهوای سوگواری با خاطرات تلخ این روزها پیوند خورد؛ گویی داغ‌های تازه، در کنار یاد و مصائب کربلا، معنایی عمیق‌تر و جاودانه‌تر یافتند.

این، تنها یک تصویر نیست؛ روایت چند ماهه‌ای است که در آن اشک و امید، اندوه و استقامت، و فقدان و همبستگی، در هم آمیختند؛ روایت مردمی که با تمام سختی‌ها، امید را زنده نگه داشتند و نام وطن را با صبر، ایستادگی و عشق، مکتوب کردند.