ایران، فراتر از مرزهای خاکی و حصارهای جغرافیایی، «جانِ» ماست؛ همان‌گونه که مادر، تار و پودِ وجودش را وقفِ رویشِ فرزند می‌کند، این خاکِ کهن نیز قرن‌هاست که مأمنِ رویاهای ما و سنگرِ امنِ آرزوهایمان بوده است.

هر وجب از این سرزمین، گواهی است بر مهرِ بی‌دریغی که در طول تاریخ، ما را در میانهٔ حوادث حفظ کرده است. امروز که به این تصویر می‌نگریم، بیش از هر زمان دیگری درمی‌یابیم که وطن، امانتی است گران‌بها در دستانِ ما؛ مادری که با وجود تمامِ رنج‌ها، همچنان استوار و پرشکوه ایستاده تا ما را به سوی فردایی روشن‌تر رهنمون شود.

میهن‌پرستی، فراتر از یک واژه یا شعار، نوعی پیوندِ خونی و عقیدتی است؛ تعهدی است میانِ ما و این مادرِ مهربان. بیایید در این روزهایِ پرفراز و نشیب، با نگاهی که لبریز از قدردانی است، به این پارهٔ تن بنگریم. ما مسئولیم که با هر قدمِ علمی، با هر قلمِ سازنده و با هر فکرِ متعالی، بر قامتِ این مادرِ عزیز، ردایِ سربلندی بپوشانیم. باشد که فرزندانِ شایسته‌ای برای این خاکِ مقدس باشیم و نگذاریم غبارِ نامهربانی بر دامنِ پاکش بنشیند؛ چرا که ما، خود، از جنسِ همین خاکیم و ریشه‌مان در عمقِ جانِ او گره خورده است.