به نام آنکه شهیدان را زنده جاویدِ تاریخ قرار داد…

در آستانه اربعین حسینی، هوایِ ایران، هوایِ کربلاست. گویی نسیمی که از خیمه‌هایِ سوختهٔ عاشورا می‌وزد، امروز به سرزمین ما رسیده و بر صورتِ فرزندانِ این خاک، داغی از جنسِ حماسه و اشک نشانده است.

از پسِ روزهایی که آسمانِ ایران، شاهدِ طوفانِ خشمِ دشمنان بود؛ از آن دوازده روزِ سخت که زمین و زمان، شاهدِ ایستادگیِ مردانی بود که جز به عزتِ دین و میهن نمی‌اندیشیدند؛ تا به امروز که نامِ هر شهید، قصه ناتمامِ آرزوهایِ برآمده از دلِ خانواده‌هایی است که جگرگوشه‌هایشان را فدای امنیتِ این خانه کردند.

ما در آستانه اربعین، نه تنها از دوریِ کربلا، که از دوریِ یارانِ تازه‌سفرکرده‌مان می‌گوییم. یادی می‌کنیم از تمامِ آنانی که در جبهه‌هایِ نبرد، در سنگرهایِ امنیت، و در کوچه و خیابان‌های این سرزمین، آماجِ کینهٔ دشمن شدند؛ اما سر خم نکردند. از سربازی که در پاسداری از مرزهایِ وطن، نگاهش به افق‌های روشنِ ظهور دوخته شده بود، تا پاسداری که در ستادِ خود مورد هجوم قرار گرفت، تا بانویی که در مسیرِ خدمت، نامش به بلندایِ ابدیت گره خورد.

این شهدا، تنها نام نیستند؛ آن‌ها «معنایِ زندگیِ ما» هستند. هر کدام از این عزیزان، گره‌ای از امنیتِ ما را در چنگالِ حوادث باز کردند. آن‌ها رفتند تا «آرامش» در این خانه بماند، تا «عزت» در این سرزمین بپاید و تا «امید» در دلِ کودکانِ این دیار نمیرد.

در این اربعین، هر گامی که به سویِ حریمِ حسینی برمی‌داریم، نیت می‌کنیم که به یادِ آنان باشد. برای مادرانی که هنوز قابِ عکسِ فرزندانشان را در آغوش می‌گیرند، برای همسرانی که جایِ خالیِ یار را با صبرِ زینبی پر می‌کنند، و برایِ فردایِ این وطن که وامدارِ خونِ این نسل است.

ما در برابرِ این عظمت، فقط می‌توانیم بگوییم که راهِ شما، راهِ سیدالشهداست. شما در میانِ جنگ و آتش، پیامی فرستادید که گوشِ تاریخ آن را هرگز فراموش نخواهد کرد: «عزتِ ایران، بهایی دارد که ما آن را با جانِ خود پرداختیم.»

یادِ تمامِ شهدایِ ایرانِ عزیز را در این ایامِ نورانی گرامی می‌داریم و از خداوند می‌خواهیم که ما را در مسیرِ پاسداری از آرمان‌هایِ بلندِ آنان، ثابت‌قدم بدارد.

سلام بر حسین، سلام بر شهیدانِ راهِ حقیقت، و سلام بر ایران که همیشه سربلند است.