هفده شهریور ۱۳۵۷، فراتر از یک روز در تقویم رسمی کشور، نقطه‌ای عطف در حافظهٔ جمعی ماست. این روز، روزِ بلوغِ یک اراده بود؛ زمانی که مردمِ این سرزمین، فراتر از تفاوت‌ها، در یک «نه» بزرگ به استعمار و حرف زور به وحدت رسیدند.

چرا بازخوانی این واقعه برای ما در دانشگاه حیاتی است؟

شاید امروز در میان هیاهوی چالش‌های اقتصادی، اجتماعی و فشارهای جهانی، گاهی دچار تردید شویم؛ گاهی احساس کنیم سنگینیِ روزگار، ارادهٔ ما را می‌لرزاند. اما هفده شهریور به ما یادآوری می‌کند که ما از یک تبارِ «نه گفتن» هستیم. ما مردمی هستیم که یاد گرفته‌ایم وقتی مسیرِ زور و استعمار، راهِ پیش‌روی ما را می‌بندد، مسیرِ خودمان را می‌سازیم.

قدرت ما در کجاست؟

هفده شهریور یعنی درک این حقیقت که: «قدرتِ یک ملت، در نبودِ چالش نیست، بلکه در خودباوریِ او در قلبِ طوفان است.» آن روز، مردم ثابت کردند که وقتی ملتی تصمیم به ماندن و مستقل بودن بگیرد، هیچ قدرتی توانِ سد کردنِ اراده‌اش را ندارد.

مسئولیتِ امروزِ ما چیست؟

امروز، میدانِ نبردِ ما تغییر کرده است. اگر دیروز میدانِ ژاله، عرصهٔ حضور بود، امروز کلاس درس، آزمایشگاه و ایده‌های خلاقانهٔ شما دانش‌آموزان و دانشجویان عزیز، همان میدانِ اصلی است. ما امروز در دانشگاه سجاد، همان مسیر را با ابزاری متفاوت طی می‌کنیم: علم و دانش.

استقلالِ علمی، همان ادامهٔ همان راهی است که در هفده شهریور آغاز شد. خودباوریِ ملی، یعنی باور کنیم که می‌توانیم گره‌های علمی کشور را با دستانِ توانمندِ خودمان باز کنیم. ما باید از این تاریخ درس بگیریم که اگر «بخواهیم»، «می‌توانیم» و این تنها درسی است که باید از تاریخ بگیریم و به کار ببندیم.

ما مردمی هستیم که ثابت کردیم «باید» بر «نبایدها» پیروز می‌شود. امروز، دوباره به آن روحِ استوار تکیه می‌کنیم تا آینده‌ای بسازیم که شایستهٔ این تبارِ سرافراز باشد.