عزاداری در مکتب شیعه، نه پاسداشت یک میراث در گذشته و نه تمنّای بازگشتِ آنچه ازدست‌رفته است، بلکه نوعی پاکسازی درونی مستمر برای دیدن افق‌های روشن‌تر و نوعی مکانیزم ماموریت‌یابی در قبال آینده است.

تجمعات شبانه این شب‌ها، در شرایط حساس جنگی، نباید تنها بازنماییِ فراق یک رهبر باشد؛ بلکه باید به‌مثابه فرصتی برای رهایی آگاهانه از ناکاملی‌های گذشته عمل کند که در آن تمام ایرانیان فراتر از سلایق سیاسی و پیوندهای اعتقادی حولِ محورِ خلل‌ناپذیرِ «دفاع از ایران» گرد هم آیند.

تمایز بنیادین عزاداری ما در این است که از دلِ اشک، وضوح و از دلِ فقدان، قدرت استخراج می‌کند؛ اشکی که چشم‌ها را به روی ضرورت‌های وحدت ملی می‌گشاید.

منبع- کانال جهاد تبیین دانشگاهیان کشور

https://eitaa.com/msrt_tabein