به مناسبت «شعر و ادب فارسی» و گرامیداشت استاد محمدحسین شهریار، یاد میکنیم از تمامی جانهای بیداری که در طول تاریخ، قلم خود را نه تنها برای هنر، بلکه برای هویت و سربلندی این سرزمین به کار گرفتند.
شعر در فرهنگ ما، فراتر از آرایههای ادبی، «نبضِ تپنده ملت» بوده است. شاعرانِ بزرگ ایرانزمین در هر دوره، دیدهبانانِ روحِ جمعیِ این سرزمین بودهاند؛ آنان که در کنار مردم ایستادند، در غمهایشان شریک شدند و در لحظاتِ سخت، با کلامِ حماسی و شورانگیزشان، نهالِ امید و غرور ملی را در دلها آبیاری کردند.
در روز بزرگداشتِ زبان و ادب فارسی، شایسته است یادآور شویم که میهندوستی، شاهبیتِ دیوانِ شاعرانِ متعهد ماست. همانگونه که در کلامِ شاعران بزرگمان نیز طنینانداز است که: «بیاای دوست اینجا در وطن باش / شریک رنج و شادیهای من باش»، این دعوت، فراخوانی است برای همبستگی. شاعرانِ ما همیشه به ما آموختهاند که وطن، نه فقط یک جغرافیایِ بر روی نقشه، که سرنوشتِ مشترکِ ماست؛ جایی که رنجها و شادیهایمان در آن گره خورده است.
امروز، در فضای دانشگاهی، بیش از هر زمان دیگری نیازمندِ بازخوانیِ این روحیه هستیم. دانشگاه، به عنوان کانونِ اندیشه، وظیفه دارد این میراثِ گرانبها را پاس بدارد؛ میراثی که در آن، «شعر» نه صرفاً برای آرایشِ کلام، بلکه ابزاری برای پیوندِ قلوب، تقویتِ روحیه ملی و پرورشِ نسلی است که به ایرانی بودنِ خود میبالد.
روز شعر و ادب فارسی، فرصتی است برای ادای احترام به همه شاعران و نویسندگانی که با کلامِ سحرانگیزشان، «ایران» را در تار و پودِ جانِ مردمِ ما جاودانه کردند.
