نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی	که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی
من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش	که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی
چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولی	وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی
تا اندوه زمستان را به فراموشی سپارند	و کابوس غم را در زیر خاک مدفون سازند
در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است...

،