شهر آرام‌آرام رنگ دیگری می‌گیرد؛ از چراغ‌های گرمِ مغازه‌ها تا بوی نانِ تازهٔ سحر، انگار همه‌چیز خبر از یک «شروع دوباره» می‌دهد.

این چند روزِ مانده، فقط یک شمارش معکوس تقویمی نیست؛ فرصتی است برای سبک‌تر کردن دل. رمضان هر سال می‌آید تا یادمان بیندازد «کم‌کردن» همیشه به معنای از دست دادن نیست؛ گاهی کم‌کردنِ عادت‌ها، اضافه‌کردنِ آرامش است.

وقتی سفره افطار پهن می‌شود، خیلی چیزها کنار نان و خرما برمی‌گردد: حالِ پرسیدن از همسایه، آشتی‌های ساده، و دستی که بی‌سروصدا به سمت نیازِ کسی می‌رود.

کارشناسان همواره بر این نکته تأکید دارند که روزه، تمرینِ صبر و همدلی است؛ تمرینی که از خانه شروع می‌شود و می‌تواند تا کوچه و محل کار و حتی نگاه ما به آدم‌های غریبه ادامه پیدا کند. در همین روزهای پیش از رمضان، بسیاری از خانواده‌ها برنامه‌های ساده‌ای برای این «تمرین جمعی» می‌چینند: کم‌کردن حاشیه‌ها، بیشتر کردن وقتِ باهم بودن، و کنار گذاشتن دلخوری‌هایی که مدت‌هاست جایشان در دل مانده است.